ابوالحسن جلوه

(1314 -1238 ق)، فیلسوف، حكیم مشائى و شاعر، متخلص به جلوه. معروف به میرزاى جلوه. در احمدآباد گجرات متولد شد. در خاندان دوستدار علم و ادب پرورش یافت. پدرش از شعراى عهد فتحعلى شاه قاجار بود و مظهر تخلص مى‏كرد. اصل او از مردم نائین است. جد اعلاى وى سید الحكما میرزا رفیع‏الدین نایینى، استاد علامه مجلسى است. جلوه تحصیلات خود را در اصفهان گذراند و در مدرسه‏ى كاسه‏گران به تحصیل حكمت و فلسفه پرداخت. بعد از فراغت از مقدمات به تحصیل فنون علوم معقول از طبیعى و ریاضى، خاصه الهى مشغول شد. پس به تهران آمد و در مدرسه‏ى دارالشفا سكنى گزید و مدت چهل و یك سال در آنجا تدریس كرد. یكبار نیز با امیرنظام گروسى به تبریز رفت. وى سراسر عمر مجرد زیست. از آثار وى: «دیوان» اشعار؛ «رساله در تاریخ صوفیه»؛ «اثبات الحركة الجوهریة»؛ «حاشیه شرح ملخص چغمینى»؛ «حاشیه شرح هدایه اثیریه»؛ «حاشیه على المشاعر»؛ «الربط الحادث بالقدیم» و «حاشیه فائده فى تحقیق حركة الجوهر».[1] (بخش 1) (میرزا) ابوالحسن بن سید محمد طباطیائى از مردم نائین (و. احمدآباد گجرات (هند) 1238- ف. 1314 ه.ق.). وى به اتفاق خانوداه خود (كه ایرانى بود) به ایران آمد و پس از توقف در اصفهان و فراگرفتن حكمت اسلامى و فلسفه شرق به تهران شد و مقرب دربار ناصرالدین شاه قاجار گردید. جلوه علاوه بر تبحر در حكت اسلامى طبع شعر نیز داشته و دیوان اشعار او چاپ شده. از آثار علمى او حواشى بر كتاب اسفار تألیف صدرالدین شیرازى در حكمت است.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.